Glimlach

“Ik weet niet wat ik moet doen. Zal ik hem nou smsen of bellen?”
“Je bedoelt, oh wacht, vanwege je beltegoed.”
“Ja.”
Ik zit in de trein op weg naar huis. Brak, van het feestje de nacht ervoor, staar ik naar buiten. Aan de andere kant van het gangpad zitten twee studentes. Hun gesprek doet mij mijn staren onderbreken. Niet dat het een bijzonder gesprek is, maar er is weinig leukers dan meeluisteren met een gesprek in de trein.

Buschauffeur

Het station in Uitgeest is er één uit velen.
De huisstijl van de NS is godzijdank in heel Nederland strak doorgevoerd. Het geeft mij als ervaren treinreiziger toch altijd weer een fijn gevoel. Het is haast als thuiskomen. Ook al verschillen de stationsgebouwen, het perron heeft dezelfde tegels, er zijn blauwe bordjes om je de weg wijzen en gele vertrekstaten, altijd.
Het geeft je de moed om je reis te vervolgen in een verder onbekende omgeving.
Ook hier in Uitgeest. Vele malen doorheen gereden. Nog nooit het genoegen mogen hebben om er uit te stappen. Vandaag brengt een sollicitatiegesprek mij hier.
Ik ben te vroeg.

Het park

Toen ik nog de leeftijd had om zonder verbaasde blikken van derden buiten te spelen, was het park mijn terrein. Groot, groen en vooral wild. Samen met vriendjes enorme hutten maken. Onder de grond, op de grond of tien meter boven de grond. Alles in volledige harmonie met de natuur. Althans dat maakten wij ons zelf wijs. “Dat kleine mooie rechte boompje is ideaal voor een draagbalk. Die moeten we hebben.” Hup, daar ging het hakmes het hout in. We lieten dan wel zijn bomenbuurman staan. “We moeten niet alles kaal halen.”

Medische Zaken en Dergelijke

Het werd hoog tijd dat de “balwissel” eens onder de aandacht werd gebracht. Het is onderbelicht mannelijk leed. Tot voor kort was er zelfs geen woord voor binnen De Nederlandsche Taal. Echter, ik heb te samen met mijn collegae voldoende pressie kunnen uitoefenen op de medische wereld en het Genootschap Der Nederlandse Taal. Zodoende hebben wij ervoor kunnen zorgen dat deze medische klacht in de eerstvolgende editie van De Dikke Van Dale als volgt wordt opgenomen.

Missen

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
‘Gezellig,’ zei de eekhoorn.
‘Maar daar kom ik niet voor,’ zei de mier.
‘Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?’
‘Nou ja… een klein beetje dan.’
‘Met zijn mond vol met stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij.
‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar langskwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
‘Missen?’
‘Missen. Je weet toch wel wat dat is?’

De pen, of het verhaal van een opmerkelijke gebeurtenis.

“Sorry, maar heb jij misschien een pen voor mij?”
De vraag doet mij terugkeren naar de bewoonde wereld. Dagdromen, een bezigheid die ik mij tot in de puntjes heb eigen gemaakt. Vooral in de trein, om de tijd sneller te doen, zoals nu.
“Eh, ja natuurlijk.”
Ik grijp naar mijn tas en zoek een pen.
“Ik wil namelijk wat noteren, maar ik heb geen pen bij de hand.”
De man was mij bij binnenkomst van de coupé al opgevallen. Middelbare leeftijd, leesbril, linnen tas en boek op schoot.
Ik vind de pen.
“Dank je.”
Na de man beleefd te hebben toegeknikt val ik weer terug in mijn peinzen…