Laptop

Het is een mooie zaterdagmiddag, de zon staat laag en schijnt zacht door het raam naar binnen.
Ik zit, met mijn Macbook Pro, in de trein. Het voelt decadent, het is is bijna beschamend. Maar, bijna is nog niet helemaal. Het is gewoon heerlijk. Ik kijk naar de overige reizigers en denk: “Ha! Ik wel en jullie niet!”.
Met mijn laptop op schoot voel ik mij een echte schrijver. Een kritisch observator op weg naar het grote avontuur. Maar voorlopig moet het avontuur nog even wachten. Ik ben namelijk onderweg naar de koffie van mijn oma.

Glimlach

“Ik weet niet wat ik moet doen. Zal ik hem nou smsen of bellen?”
“Je bedoelt, oh wacht, vanwege je beltegoed.”
“Ja.”
Ik zit in de trein op weg naar huis. Brak, van het feestje de nacht ervoor, staar ik naar buiten. Aan de andere kant van het gangpad zitten twee studentes. Hun gesprek doet mij mijn staren onderbreken. Niet dat het een bijzonder gesprek is, maar er is weinig leukers dan meeluisteren met een gesprek in de trein.

De pen, of het verhaal van een opmerkelijke gebeurtenis.

“Sorry, maar heb jij misschien een pen voor mij?”
De vraag doet mij terugkeren naar de bewoonde wereld. Dagdromen, een bezigheid die ik mij tot in de puntjes heb eigen gemaakt. Vooral in de trein, om de tijd sneller te doen, zoals nu.
“Eh, ja natuurlijk.”
Ik grijp naar mijn tas en zoek een pen.
“Ik wil namelijk wat noteren, maar ik heb geen pen bij de hand.”
De man was mij bij binnenkomst van de coupé al opgevallen. Middelbare leeftijd, leesbril, linnen tas en boek op schoot.
Ik vind de pen.
“Dank je.”
Na de man beleefd te hebben toegeknikt val ik weer terug in mijn peinzen…