Jaloers

Volgens mij is jaloers zijn één van de meest slechte eigenschappen van de mens. Het is vermoeiend, veroorzaakt stress, niet reëel, kortom ongezond en niet nodig.

Welk nut dient het? Dat vraag ik mij dus af op dit moment…

Hé dat is toevallig…

Toeval bestaat niet. Gebeurtenissen zijn niet van te voren vastgelegd. Het is wel fijn om te denken dat alles gaat zoals het gaat. Want dan kun je bijvoorbeeld gevolgen van een rare actie lekker makkelijk aan de kant schuiven.
Actie veroorzaakt een reactie. Dat is het systeem. Als je met je nieuwe schoenen in een regenplas stapt dan worden je schoenen nat. Die plas die ligt er en je kunt er gewoon omheen lopen. Dat staat niet van te voren vast. Je stapt niet toevallig in een plas, je lette gewoon niet op.

Oude gewoontes

Een stukje tekst die je ook terug kan vinden in één van de oudste posts van dit document.

Dinsdag 26 oktober 2004 – Today i finally spoke about my thoughts and feelings with my mum. Things arent going that well with school and i never had the guts to talk about it. The fact is that i want to quit with school. But that is a descision not easy to make. Luckely my mum didnt freak out. She allready noticed it she said. We had real good talk, but i still dont know what to do. One year and i am finished…but that would be a hell of a year, if i’d go on. Right know i am in somekind of no man’s land. I must choose which way to go and the thoughts about that are spinning around in my head like crazy. Another bad night ahead! Anyway, my mum is very supporting, i’ll figure it out some how…

Nu 3 jaar en bijna 5 maanden later zit ik nog steeds in hetzelfde schuitje…of, nee dat zeg ik verkeerd. Ik zit nog wel in een schuitje maar dan een ander schuitje. Niet hetzelfde lekkende stuurloze schuitje. Nee, dit nieuwe schuitje is weliswaar nog niet perfect, maar mijn voeten blijven droog en ik heb weer een roer in mijn handen.

De juiste koers heb ik nog niet, de kaarten wel. Het is aan mij nu om het doel van de reis te gaan bepalen.

De pen, of het verhaal van een opmerkelijke gebeurtenis.

“Sorry, maar heb jij misschien een pen voor mij?”
De vraag doet mij terugkeren naar de bewoonde wereld. Dagdromen, een bezigheid die ik mij tot in de puntjes heb eigen gemaakt. Vooral in de trein, om de tijd sneller te doen, zoals nu.
“Eh, ja natuurlijk.”
Ik grijp naar mijn tas en zoek een pen.
“Ik wil namelijk wat noteren, maar ik heb geen pen bij de hand.”
De man was mij bij binnenkomst van de coupé al opgevallen. Middelbare leeftijd, leesbril, linnen tas en boek op schoot.
Ik vind de pen.
“Dank je.”
Na de man beleefd te hebben toegeknikt val ik weer terug in mijn peinzen…

Een goed plaats om te beginnen is waar je nu bent

Ik meen een saai leven te hebben. Toch, mijn hoofd zit vol met teksten, ideeën, dromen, verwachtingen, beelden, muziek… het wil er alleen zo moeilijk uit. Ongeïnteresseerd, onverschillig, ongevoelig, dat is tot nu toe het beeld dat ik naar buiten breng.