Laptop

Het is een mooie zaterdagmiddag, de zon staat laag en schijnt zacht door het raam naar binnen.
Ik zit, met mijn Macbook Pro, in de trein. Het voelt decadent, het is is bijna beschamend. Maar, bijna is nog niet helemaal. Het is gewoon heerlijk. Ik kijk naar de overige reizigers en denk: “Ha! Ik wel en jullie niet!”.
Met mijn laptop op schoot voel ik mij een echte schrijver. Een kritisch observator op weg naar het grote avontuur. Maar voorlopig moet het avontuur nog even wachten. Ik ben namelijk onderweg naar de koffie van mijn oma.

Logeren

Een onverwachte blik in het verleden is leuk. Net zoals het meeste dat onverwachts gebeurd. Mensen vinden verrassingen leuk. Vandaag werd ik verrast.
Mijn oma is bij het opruimen van een kast, een oud schetsboekje tegengekomen. Het is er één uit een verzameling van velen. Vroeger tekende namelijk ieder lid van de familie wel wat tijdens een bezoek aan oma. Dat gebeurde op het eerste de beste lege velletje dat gevonden werd. Zo is er een hele verzameling ontstaan van kleine meesterwerken. Getekend door kinderen en kleinkinderen van oma de Wit.

Hé dat is toevallig… – Deel II

->”Ik wilde je bellen, maar ik dacht wat moet ik hem zeggen”
->”Dus ik legde de telefoon weer weg en toen belde jij!”
<-”Tsja toeval bestaat niet zeggen ze…”
->”Ik ben zo blij dat je belde”

Wat is mijn oma ook een schat!