Glimlach

“Ik weet niet wat ik moet doen. Zal ik hem nou smsen of bellen?”
“Je bedoelt, oh wacht, vanwege je beltegoed.”
“Ja.”
Ik zit in de trein op weg naar huis. Brak, van het feestje de nacht ervoor, staar ik naar buiten. Aan de andere kant van het gangpad zitten twee studentes. Hun gesprek doet mij mijn staren onderbreken. Niet dat het een bijzonder gesprek is, maar er is weinig leukers dan meeluisteren met een gesprek in de trein.

Buschauffeur

Het station in Uitgeest is er één uit velen.
De huisstijl van de NS is godzijdank in heel Nederland strak doorgevoerd. Het geeft mij als ervaren treinreiziger toch altijd weer een fijn gevoel. Het is haast als thuiskomen. Ook al verschillen de stationsgebouwen, het perron heeft dezelfde tegels, er zijn blauwe bordjes om je de weg wijzen en gele vertrekstaten, altijd.
Het geeft je de moed om je reis te vervolgen in een verder onbekende omgeving.
Ook hier in Uitgeest. Vele malen doorheen gereden. Nog nooit het genoegen mogen hebben om er uit te stappen. Vandaag brengt een sollicitatiegesprek mij hier.
Ik ben te vroeg.

Hé dat is toevallig… – Deel II

->”Ik wilde je bellen, maar ik dacht wat moet ik hem zeggen”
->”Dus ik legde de telefoon weer weg en toen belde jij!”
<-”Tsja toeval bestaat niet zeggen ze…”
->”Ik ben zo blij dat je belde”

Wat is mijn oma ook een schat!

Zomertijd

Zondag 30 maart 4:25 uur.
“Ja….? Met… Thomas…”
“Ow hoi, Thomas, met J. uit E. hier. Volgens mij heb ik het verkeerde nummer ingetoetst!”
“Ah…”
“Hoe gaat het?
“Ik zou… eigenlijk verder willen…slapen…”
“Ow ja, natuurlijk. Ga lekker slapen joh. Ik spreek je nog wel, weltrusten!”
“Ja…hmm…doeg…”

De pen, of het verhaal van een opmerkelijke gebeurtenis.

“Sorry, maar heb jij misschien een pen voor mij?”
De vraag doet mij terugkeren naar de bewoonde wereld. Dagdromen, een bezigheid die ik mij tot in de puntjes heb eigen gemaakt. Vooral in de trein, om de tijd sneller te doen, zoals nu.
“Eh, ja natuurlijk.”
Ik grijp naar mijn tas en zoek een pen.
“Ik wil namelijk wat noteren, maar ik heb geen pen bij de hand.”
De man was mij bij binnenkomst van de coupé al opgevallen. Middelbare leeftijd, leesbril, linnen tas en boek op schoot.
Ik vind de pen.
“Dank je.”
Na de man beleefd te hebben toegeknikt val ik weer terug in mijn peinzen…