De tijd, de tijd, waar blijft de tijd? Achter, voor, onder, boven, op of in ons? Misschien wel overal tegelijkertijd. Het is ook niet van belang. De manier waarop jij je tijd gebruikt is belangrijk. Iedereen heeft tijd te kort, dus de tijd die ik eerst van jou wilde lenen mag je houden. Gebruik het zelf maar.

Tijdsindeling is lastig. Prioriteiten stellen is lastig. Plannen is lastig. Ik kan die dingen dus niet. Carpe diem. Wat vandaag niet hoeft, kan morgen ook nog wel. Dat heeft tot gevolg dat ik niet alles even netjes bijhoud. Ik vergeet dingen. Of beter, ik druk die dingen naar de achtergrond.
Met het verloop van de tijd komen deze dingen weer naar boven drijven, om een hoekje gluren of gewoon keihard mijn leven instampen. De aandacht gelijkmatig verdelen over al mijn verantwoordelijkheden, interesses, liefdes, hobby’s is niet mogelijk. Mijn schrijfdrang was weg, en dus zakte hij naar de bodem.

Maar dan opeens wordt mijn website gepost op een facebook profiel. Damn! Men vindt mijn teksten leuk. Damn! Er is niet meer te lezen sinds april. DAMN! Er moet geschreven worden, en wel nu!
Naar het schijnt is de grootste reden dat mensen een weblog bijhouden publieksgeilheid. Als de schrijver weet dat hij gelezen wordt zal hij blijven schrijven.
Ik wordt blijkbaar gelezen, dus zal ik schrijven.

tijd de; m -en
1 opeenvolging van ogenblikken; tijdsverloop, tijdsduur of tijdstip: na verloop van ~; op ~ beginnen tijdig; te allen ~e altijd; te zijner ~ als het zover is; over ~ zijn te laat zijn, m.n. bij het uitblijven vd menstruatie; uit de ~ verouderd
2 (taalk) vorm ve werkwoord ter aanduiding ve tijd vd handeling in het heden, het verleden of de toekomst: de tegenwoordige, verleden, toekomende ~

Waarom heeft een mens zoveel slaap nodig? Ik kom namelijk tijd te kort. Ik zal vast niet de enige zijn, maar mocht je nog wat tijd over hebben stuur mij dan een bericht. Bij voorbaat dank.

Het is een mooie zaterdagmiddag, de zon staat laag en schijnt zacht door het raam naar binnen.
Ik zit, met mijn Macbook Pro, in de trein. Het voelt decadent, het is is bijna beschamend. Maar, bijna is nog niet helemaal. Het is gewoon heerlijk. Ik kijk naar de overige reizigers en denk: “Ha! Ik wel en jullie niet!”.
Met mijn laptop op schoot voel ik mij een echte schrijver. Een kritisch observator op weg naar het grote avontuur. Maar voorlopig moet het avontuur nog even wachten. Ik ben namelijk onderweg naar de koffie van mijn oma.

Er zitten niet veel mensen in de treincoupé. Iedereen staart zwijgend naar de voorbij trekkende weilanden. Behalve een luidruchtige jongeman, die vergeefse pogingen doet om een normaal telefoongesprek te voeren.
“Hey swa!…nee maaaan…”.
Verder is het onverstaanbaar gebrabbel. Bij mij komt zijn gebrabbel luid en duidelijk over, dwars door de muziek van de Silversun Pickups heen.

Ditmaal erger ik mij niet, want ik geniet. Sinds ik mijn nieuwe laptop heb geniet ik er iedere dag van. Natuurlijk heb ik wel vaker en laptop gebruikt, maar ik heb er nooit een bezeten. Ik weet nu wat ik al die jaren heb moeten missen.

’s Ochtend even snel op buienradar kijken voor ik naar mijn werk ga. Op zaterdag na het ontwaken het eerste uur met de laptop doorbrengen. Het hele huis door wandelen tijdens een msn gesprek. En nu dus ook teksten typen in de trein.
Tekstjes schrijven deed ik al, in een klein boekje. Losse aantekeningen, gedachtes, een leuke quote. Maar nooit ter plekke een heel verhaal.

De jongeman met een taalgebrek is weer een nieuw onverstaanbaar gesprek begonnen.
Ooit heb ik voor Nederlands een essay geschreven over de verrijking die straattaal de Nederlandse taal bood. Als ik deze puber hoor praten begin ik toch sterk aan mijn oude standpunt te twijfelen. Het is gewoon lachwekkend. Ik hoop voor hem dat hij dit enkel onder vrienden doet en daarnaast ook nog normaal kan praten. Mocht het niet zo zijn dan zie ik zijn toekomst niet bijzonder rooskleurig in.

Ik wrijf in mijn ogen.
Sinds mijn bril, tijdens een ongelukkige botsing in tweeën brak, loop ik met mijn oude bril op. Mijn lelijke en niet meer de juiste sterkte bezittende, oude bril. Het ding bezorgt mij nu al een week lang koppijn en dat zal ik nog twee weken moeten volhouden.
De trein rijdt station Alkmaar uit, nog een paar minuten en dan ben ik in Heiloo.

Aangekomen bij mijn oma word ik zoals altijd hartelijk ontvangen.
“Dag jongen! Wat is het een tijd geleden hè?”
“Is dat zo? Ja, inderdaad, november was het.”
Ik ben blij dat ik er weer ben. Een middag bij Oma de Wit doorbrengen is een middag lang ontspannen praten over ons beider leven. Een kop koffie en een kersentaartje, meer is er niet nodig. Avontuurlijk is het niet en voor de kritische observator biedt het ook weinig stof tot schrijven. Maar het is fijn.

Ach ja, observeren is leuk, maar is het nou nodig om de rest van de wereld lastig te vallen met mijn teksten? Want ik heb absoluut niet de illusie dat ik daadwerkelijk een echte schrijver ben. Misschien helpt mijn laptop mij bij het verfijnen van mijn schrijfkunsten. Hij biedt mij in ieder geval de mogelijkheid om vaker te schrijven. Mocht er zich nu een avontuur aandienen dan ben ik gewapend!

koffie
koek
bank
boek

Seconde voor seconde verstrijkt het liedje in de muziekspeler op mijn pc. Ik registreer het maar laat de informatie wegdrijven in het niets.
De laatste seconde tikt weg en het volgende nummer klinkt door de kamer.
Ik staar naar mijn beeldscherm, het is zondagmiddag en ik ben lui.  Ik zit in mijn stoel en ik luister. Ik luister naar de muziek en staar. Meer niet, ik doe niets en wil ook niets doen. Het is zondagmiddag en ik ben lui.

Zo lui dat het bijna lamlendig is. Geen zin om een kriebel aan mijn neus weg te krabbelen, geen zin om op te staan en koffie te zetten.
Lui.
Lamlendigheid is melacholisch lui zijn. Denken aan hoe het zou kunnen zijn. Denken aan hoe het was. Denken vooral veel denken. Zoveel denken dat iedere andere activiteit eigenlijk één te veel is. Lui van lijf en leden maar niet van geest en ik vind het heerlijk.
Ik droom weg op alweer het volgende liedje, in een staat van onbewuste concentratie.

Vreemd hoe tastbaar tijd kan zijn wanneer je je er bewust van bent. Tijdens de doordeweekse baan gaat de tijd ongemerkt voorbij. Het is vijf uur voor dat je er erg in hebt. Op een luie zondagmiddag wordt je je bewust van iedere weg tikkende seconde. Ieder liedje is een bewijs voor de verstrijkende tijd.
De tijd die langzaam voortschrijdt. Er zijn mensen die dat verschrikkelijk vinden, die bang zijn om ouder te worden. Het leven duurt te kort voor ze. Naar mijn mening moeten deze mensen eens een zondagmiddag lui doorbrengen. Zodat ze zich bewust worden van de trage tijd.
Live slow, die old.

Zondagmiddag en ik ben heerlijk lui.

www.billboardliberation.com

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.
Wie niet wil, zoekt een reden.

chaos = eentonig

Zal ik?
Nee.
Wel!
Niet.
Ja!
Of toch maar…?
Ach Wat zou het ook!
Maar, wat als nou…?

Ik zuchtte,
draaide me om
en liep verder.

De wind blies door zijn hoofd,
hard en guur.
Onafgebroken luid, dwars door zijn gedachten.
“Zou ik de enige zijn?” vroeg hij.
“De enige in de storm?”
De wind blies,
een antwoord bleef uit.
Alleen.
Hij trok zijn kraag op en stapte stevig door.

]]> http://rationeel.wordpress.com/2008/10/20/wind/feed/ 1 tuintegel