Glimlach

“Ik weet niet wat ik moet doen. Zal ik hem nou smsen of bellen?”
“Je bedoelt, oh wacht, vanwege je beltegoed.”
“Ja.”
Ik zit in de trein op weg naar huis. Brak, van het feestje de nacht ervoor, staar ik naar buiten. Aan de andere kant van het gangpad zitten twee studentes. Hun gesprek doet mij mijn staren onderbreken. Niet dat het een bijzonder gesprek is, maar er is weinig leukers dan meeluisteren met een gesprek in de trein.

“Wat had je gezegd?”
“Dat ik hem zou bellen als ik in de trein zat.”
“Bel hem dan gewoon joh!”
“Ja, oke.”
Het meisje met het krappe belbudget klapt haar telefoon open. Ze zoekt naar het telefoonnummer van ‘hem’. In haar handeling zit twijfel verscholen. De twijfel van iemand die een belangrijke beslissing gaat maken. Een aandoenlijke schuchterheid. Ze belt.
“Hey, hoe is ie?”
Een glimlach van oor tot oor doet haar twijfel verdwijnen.
“Nee! Niet! Wat heb je gedaan dan gister?”
“…”
“Nee dat meen je niet!”

Lichaamstaal, de meest duidelijke en eerlijke vorm van communicatie. Het is te manipuleren natuurlijk, je kan er heerlijk misbruik van maken. Maar zolang de uitvoerende zich er niet van bewust is, geeft het alle belangrijke informatie weg. Het telefoon-meisje is verliefd. Geen twijfel over mogelijk.
Haar verandering van gemoed is zo duidelijk, dat het ook haar vriendin opvalt. Deze herhaalt het voorval. Geluidloos, versterkt met handgebaren, seint ze naar het telefoon-meisje. Gewoon om duidelijk te maken dat ze meeluistert, of misschien wel om te pesten.

“Zie ik je nog?”
“Ik weet niet, vanavond ofzo?”
Hmm, ja, nou ik kom over ongeveer drie kwartier in Amsterdam…”
“…”
“Nou! Wanneer dan?”

Geen afspraakje vanavond, ze kijkt beteuterd. Als je verliefd bent ben je ongeduldig en onverzadigbaar.
Amsterdam-Amstel, ze groet haar vriendin en stapt uit.
Het telefoon-meisje moet nog even geduld hebben, ik ook. Nog een uur en dan ben ik thuis.